Mijn Burnout Dagboek

Toen ik begin januari 2017, na een aanloop van ongeveer 3 jaar,  uitviel op het werk ten gevolge van een burnout, besloot ik om een dagboek te starten. Schrijven helpt bij de verwerking van alles wat je uit balans brengt. Het zorgt er ook voor dat je kunt terugkijken op de evolutie, want een mens vergeet zo vlug.

Je zal merken dat het een zwaar verhaal is. Laat jou dit echter niet afschrikken om verder te lezen, want het ongelooflijk positieve er aan is dat ik geleidelijk aan het licht opnieuw kon zien. Voor mij betekende dit onder meer de start van Soulbalance Coaching.

Ik ben genezen en ben sterker dan ooit tevoren. Ik heb geleerd om te begrenzen op een positieve manier.

Met deze fragmenten uit mijn dagboek wil ik jou aantonen dat, hoe zwaar het leven jou nu ook weegt, weet dat je, mits coaching, persoonlijk kunt groeien. Dat je je na een periode van stress en verdriet als herboren kunt voelen.

10/01/2017

“Mijn hoofd tolt. Zovele gedachten die ik niet meer kan structureren. Ik ben moe, droef, kwaad, ongelukkig, voel me gefaald. Mijn lijf doet me pijn.

Waar is die veerkrachtige vrouw van zo kort geleden? De vrouw die bleef vechten ook al was de strijd al gestreden. Heb ik een burnout of is het gewoon een zwak moment? Laat ik mij glijden omdat het kan of omdat ik niet anders kan? Geef ik niet te vlug op?

Ben ik nu ook één van de zovelen? Van deze die de stress van dit bestaan niet kunnen gecombineerd krijgen met hun zijn? Ligt het aan mij/ons of ligt het aan de maatschappij? Moet het individu genezen worden of is dit een collectieve ziekte die moet aangepakt worden?

Ik probeer me voor de geest te halen wanneer het fout liep. Wat was het keerpunt dat van mijn competenties een vijand maakte? Want ja, ik ben een perfectionist en bijgevolg een controlefreak. En ja, ik ben zeer loyaal en heb van daaruit ook een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ben een gever, geen nemer. Het afbakenen van grenzen is moeilijk voor mij. Het bekt zoveel gemakkelijker om ja dan neen te zeggen ook al kreunt mijn lijf en smeekt het om die neen.

Maar stel je nu eens voor dat iedereen perfectionistisch is en gedreven en plichtsbewust, dan zou ik mij toch minder moeten opjagen en minder moeten bijsturen en minder moeten controleren. Dan zou ik geen burnout krijgen en dan zouden wij een fantastische wereld hebben. Ja toch?

Maar we leven niet in een perfecte wereld en daar zal ik moeten leren mee leven. Ik zal moeten leren om de fouten van een ander niet te zien of dit niet aan te voelen. En als ik ze zie/voel dan zal ik dit moeten negeren. Want het is niet mijn verantwoordelijkheid!

Ik ben zo vlug geïrriteerd. Geluiden storen me mateloos. Ik schrik van het minste. Stoor me aan bijna alles. Zelfs de mensen waarvan ik houd kunnen mijn gevoelens niet temperen. Ik moet me werkelijk forceren om nog aandacht te geven aan mijn gezin. Hoop zo dat dit vlug over is.

Het ergste is dat mijn hoofd nog steeds vol plannen zit. Ik heb nu zoveel vrije tijd dat ik toch niet anders kan dat van alles en nog wat doen? Maar ik doe niets. Of toch wel. Ik typ want dat maakt dat ik wat rust vind in mijn hoofd om het tollen tegen te gaan.”

11/01/2017

“We gaan de 3de dag in van mijn gelegitimeerde periode van ziekte.

Op dit moment gebruik ik zelf de term burnout omdat het nu eenmaal goed is om iets te benoemen. Niets zo lastig of een kind dat geen naam heeft want hoe moet je daar dan mee omgaan? Het is nu al niet simpel.
Toch twijfel ik zelf. ‘Door mijn zenuwen zitten’, is misschien correcter. Want dit is het echt. Ik kan totaal geen negativiteit, geen stress aan. Een norse blik, een hoger woord, hard geluid, auto’s die vlak voorbij passeren, oneindig veel auto’s die voorbij mij passeren. Je zou, na deze uitleg, dan ook kunnen denken dat ik constant rondloop als een gespannen veer. Maar dat is niet zo. Ik ben traag. Veel trager dan anders. Om mezelf onder controle te houden, vertraag ik zelfs nog meer, want dit kalmeert me. Zachte bewegingen, zacht spreken, zachte muziek. De externe factoren heb ik niet onder controle – je zal merken dat controle hebben over, noodzakelijk is voor mijn mentaal evenwicht. Het zijn de onverwachte, voor mij te snelle, te luidruchtige, te vele zaken die mijn zenuwen in staaldraden veranderen.

Ik kon er niet van onderuit om me gisteren nog naar Gent te begeven omdat ik daar ruim geleden een afspraak had voor een MRI-onderzoek voor mijn schouder. Want ja, het lieve kind heeft niet alleen last van haar mindset, maar ook van haar rechterknie en van haar linkerschouder (kwestie van balans veronderstel ik). En om dit alles nog wat meer op te smukken zitten mijn nek en schouders volledig vast.
Mijn osteopathe – de vrouw met de gouden handen, mijn persoonlijke engel op aarde – verricht keer op keer (tijdelijke) wonderen. Ze raakt me zelfs amper aan, maar hoe effectief! We hebben samen eens een test gedaan: een afspraak aan het begin van mijn verlof én één aan het einde ervan (een goddelijke, volledige maand later). Een eenvoudige test die X-stralen en andere consoorten overbodig maakt. Diagnose: spanning en bureauwerk.
Ik heb volgende week vrijdag een nieuwe afspraak. Wat kijk ik hier naar uit.

De rit naar de stad en de paar uren dat ik in Gent was, waren de hel. Ik was zo gespannen dat zelfs de vriendelijke vrouw die de bestelling opnam, me stress gaf. Nog nooit nam ik zo moeilijk beslissingen. De grootste twijfel of ik wel daar wou eten, in feite niet, maar ik durfde niet meer naar buiten gaan want wat zouden die mensen dan wel niet denken en waar zou ik daar naar toe moeten. Twijfel over wat ik zou eten.
Ik kon me wel volledig afsluiten tijdens het eten en dat deed me deugd. Niemand die iets verlangde van mij. Ik mocht gewoon mijn asociale-ik zijn zonder dat daar iemand over viel. Ik hoef geen toneel te spelen, behalve tijdens de bestelling en bij het afrekenen. Toch een lieve lach op mijn gezicht proberen toveren en spelen alsof er niets aan de hand is. Het feit dat ik dit nog kan is misschien goed nieuws? Of misschien ook niet.

Het onderzoek viel zwaar tegen. Ze vroeg me nog, de vriendelijk verpleegster, of ik schrik had van kleine, afgesloten ruimtes. ‘Neen’, antwoordde ik naar waarheid, maar dat was voordat ik mij voelde zoals ik mij nu voel. Van zodra ik met mijn hoofd volledig in de afgesloten scanner kwam, was het alsof ik stikte. Het was alsof ik in een doodskist lag die gesloten werd. Mijn keel snoerde zich dicht. Bangelijk.
Toch kon ik mij vermannen. Het was duidelijk dat ik zo snel mogelijk mijn ogen moest sluiten om niet met de realiteit geconfronteerd te worden (letterlijk nu). Het lukte me om te kalmeren en het onderzoek tot het einde uit te liggen. ‘Jij zult, te allen tijde sterk zijn’. ‘Jij zult controleren’!”

12/01/2017

Lummelen. Dat omschrijft het best de invulling van mijn dag. Computerverslaafd lummelen omschrijft mijn dag nog beter.
De wekker loopt nog steeds af om 5u50 want mijn man gaat natuurlijk werken. Ik sta niet onmiddellijk op maar probeer ten laatste om 6u30 beneden te zijn zodat we samen een kop koffie kunnen drinken. Samen de ochtend starten is voor mij belangrijk. Belangrijker dan langer in mijn bed te liggen. Trouwens, eens wakker vind ik toch geen rust. Mijn geest is maar niet in stand-by modus te krijgen.

Het is ondertussen 10u. Wat heb ik gedaan: 3 koppen koffie gedronken, de honden eten gegeven, ze een beetje geknuffeld, zonet havermout gegeten en vooral dingen opgezocht op de computer (yoga/burnout), gezond leven, evenwicht thuis/werk, … zit nog steeds in mijn badjas (ongewassen dus) en voel me gejaagd. Misschien omdat er toch wel eens een beetje zou moeten gepoetst worden, de wasmand puilt uit met weliswaar gewassen maar niet-opgevouwde en ongestreken kleren. Mijn verse groenten om lekkere soep te maken zien er nog allesbehalve vers uit. En ik krijg alsmaar meer het idee dat ik de zo belangrijke tijd verdoe. Dit maakt me dus niet gelukkig.

Ondertussen hoor ik op radio 1 een programma over burnout omdat afwezigheden ten gevolge ervan zo stijgen dat preventieve aanpak pure noodzaak wordt. Hoor ik nu meer hierover omdat ik gefocust ben op alles wat hiermee verband houdt. Of pas ik gewoon perfect in de stijgende statistieken?

17/01/2017

Wat een verschrikkelijke start deze ochtend! Soms denk ik bij mezelf dat, zoals ik me thuis voel, het toch ook moet lukken om te werken. Op dit moment weet ik weer waarom ik thuis ben en met welke gevolgen. Ik vind zelfs de kracht niet om het op te schrijven. Ik voel me als opgejaagd wild. Beef, huil, ben opnieuw één grote, gespannen veer. Voel me doodongelukkig.

24/01/2017

Ik heb pijn aan mijn hart en uitstraling naar mijn linkerarm. Voel zeer veel spanning in mijn keel. Het is ondertussen 12u15 en ik heb, buiten een bad genomen, nog niets gedaan.
Voel me uitgeblust. Wil een mail sturen naar mijn werk (heb hem voorbereid) maar durf hem niet versturen omdat mijn situatie dan zwart op wit staat. Dit valt me zwaar.

Mijn burnout-coach zegt me dat ik een gans proces moet doorgaan en dat ik zal moeten veranderen. Zo niet zal ik vroeg of laat terug in hetzelfde straatje belanden.

Dit is zo moeilijk op dit moment om dit te aanvaarden.

Totaal energieloos vandaag. Heb ook angstige dromen gehad vannacht en heb hierdoor niet zo goed geslapen.

27/01/2017

Vandaag is het 22 jaar geleden dat onze jongste dochter overleed. Wat ik al lang niet meer (probeer) te doen, is de dag van toen overlopen. Haar overlijdensproces door mijn hoofd laten gaan. Dit doet teveel pijn en brengt me niets verder.
Ik heb een, naar mijn aanvoelen, goed rouwproces doorlopen en heb de dood van mijn 2 dochters een plaats kunnen geven in mijn leven.
Natuurlijk kan het bij momenten nog enorm veel pijn doen, maar het lukt me om snel mijn evenwicht terug te vinden.

Eergisteren eindelijk begonnen met het kerstgerief op te bergen en dit in 2 dagen. Gisteren de hoek waar de kerstboom stond, gepoetst. Meer dan dit zat er niet in.
Het was gisteren een mooie dag. Koud maar met een blauwe hemel. Toch kostte het me heel veel moeite om naar buiten te gaan met de honden.
Soms doet het me enorm deugd om met hen buiten te zijn en al zeker als het zo’n mooie hemel is. De laatste dagen kost het me echter veel energie. Het is dat ik moet want anders zou ik zeker niet naar buiten gaan.

Zo moe.

Het kost me ook moeite om te aanvaarden dat ik zo weinig aankan in het huishouden. Het werk stapelt zich op. De strijkmand is niet meer te overzien; als de zon in huis zit dan is het stof ongelooflijk storend; het bed is aan verversing toe; de ruiten laten amper nog licht door …

De spanning in mijn nek, schouders en rug is weer helemaal terug.

De toekomst is onzeker. Wat zal ik nog kunnen! Wat wil ik nog. Ik weet het niet meer.
Zelfs het schrijven gaat me niet zo goed meer af.

Eén van mijn opdrachten is om bij het slapen gaan een aantal positieve gedachten van de afgelopen dag door mijn hoofd te laten gaan.
Welke vaststellingen doe ik:
– ik val gelijk een blok in slaap en kom er dus zelf niet toe om hier over na de denken in bed. Dus beter voor het slapen gaan nog eventjes zen in de zetel zitten.
– als ik nadenk over de positieve zaken, komen toch eerst de negatieve in mijn hoofd.

31/01/2017

Ik ween van vermoeidheid. Mijn spieren doen me ook allemaal pijn.

Dit maakt me doodongelukkig. Ben 3 volle weken thuis en het is alleen maar slechter geworden.

13/02/2017

Dat er zoveel tijd tussen het vorige bericht en deze zit, zegt veel over hoe ik me ondertussen voel. In tegenstelling tot wat ik gehoopt had, gaat het gaandeweg slechter met me. De vermoeidheid neemt toe, de spierpijn ook, het slapen gaat nog niet beter en de emoties gaan vooral de negatieve kant uit. Dit is echt bangelijk! Wij hebben nog zoveel plannen. Ik ben toch nog maar 50. Gaat dit van nu af aan alleen nog maar bergaf gaan? Of mag ik toch hopen op beterschap en ervan uitgaan dat deze fase van tijdelijke aard is? Het is zo schrijnend dat ik nu eindelijk eens wat tijd heb en dat ik totaal geen kracht heb om er iets aangenaams mee te doen. Alle kracht vloeit uit mijn spieren weg. Is dit wel normaal? Heeft dit te maken met mijn burnout of is er iets anders aan de hand?

Ondertussen al 1 maand thuis: progressie is nul; integendeel ik voel me slechter, vermoeider, emotioneler, fysiek minder …

29/06/2017

Ik ween. Ben droef omdat mijn lichaam pijn doet, ik niet vooruit te schoppen ben, me een uitgewrongen schotelvod voel. Ben opnieuw een fase terug en dat enkel en alleen omdat het een paar dagen beter ging. Ook dit werkt niet bevorderlijk.

Straks komen er vrienden langs en het lukt me maar niet om mijn huis wat op te ruimen! Hoe kan ik ooit terug aan het werk als ik er verdorie amper in slaag om de dag aan te vangen en door te komen.

Vandaag geef ik mezelf 0/10 zowel qua energiepeil als qua gemoedstoestand.

26/07/2017

Hoe verliepen de voorbije weken?

Naar mijn aanvoelen, niet goed genoeg. Algemeen denk ik dat ik wel nog vermoeid ben, maar niet meer uitgeput. Maar ik loop zo droef, zo emotioneel. Heb al zoveel geweend de laatste weken. Wat me vooral zorgen baart is dat ik mijn levensmoed kwijt ben. Ik heb geen vooruitzichten.

Ik slaag er nog niet eens in om mijn huishouden te verrichten. Daar word ik zo droef van. Vóór de burnout was ik echt iemand die vond dat het glas altijd halfvol was. Ik maakte me druk in mensen die anders in het leven stonden. Vandaag sta ik aan hun kant. Ik begrijp nu pas hoe het mogelijk is dat je altijd het negatieve van iets ziet.

Ik probeer die knop om te draaien in mijn hoofd, doe hiervoor echt mijn best. Maar wat ik zeg, om te laten uitschijnen dat ik terug anders in het leven sta, strookt vaak niet met wat ik voel. Na bijna 7 maanden valt het me echter zwaar om aan mensen te zeggen hoe het echt met me gaat. Dat is niet iets waarmee je te koop loopt. Negatieve mensen worden gemeden (niet geheel onterecht).

In het begin dat ik ziek was, dacht ik dat een aantal weken rusten me deugd zouden doen en dat ik dan de draad terug kon oppakken. Ik heb ondertussen geleerd wat een burnout is en wat ik kan doen om te genezen. Ik besef dat jaren van roofbouw op mijn lichaam, niet op een paar maanden tijd kan opgelost worden. Ik ben dankbaar dat ik kan thuis zijn en dat ik de tijd krijg om te werken aan mijn genezingsproces. Geduld is echter niet mijn schoonste deugd. Het gaat traag, te traag naar mijn aanvoelen. Ik wil terug positief in het leven staan, de kracht voelen om te vechten, om te leven. Niet zo’n halfbakken Barbara. Ik wil terug worden zoals vroeger maar dan wel met respect voor mijn eigen grenzen.

Het is duidelijk dat ik momenteel nog steeds niet met stress omkan. Mensen die door elkaar praten, zorgen voor eten en drinken (hoe minimaal ook), kosten mij teveel moeite. Ik probeer dit gewoon te aanvaarden, maar denk dan ook onmiddellijk aan de toekomst. Hoe moet dit als ik terug ga werken en alles moet combineren (huishouden/werken/hobby’s/vrienden)? Ga ik dit ooit nog kunnen?

Er zei me iemand: ‘En wat als jij nu eens een stap teveel over je grenzen gesteld hebt en er geen weg terug meer is. Dat het leven echt te zwaar geweest is voor jou en dat de veer gebroken is!’

Op dit moment voelt het zo. Ik denk meer en meer dat ik me nooit meer als tevoren kan voelen. Nooit meer met diezelfde kracht en levensmoed in het leven staan. Ik wil op dit eigenste ogenblik eerlijk gezegd niet meer meedraaien in die mallemolen van het leven maar besef dat dit niet realistisch is. De druk van het genezen wordt groot als ik denk aan de financiële situatie die ons binnen dit en een paar maanden te wachten staat.

10/08/2017

Deze week mijn 6de afspraak met mijn burnout-coach achter de rug. Het is voor het eerst dat ik het anderhalf uur gesprek doorkom zonder te wenen (enkel wat vochtige ogen).

Ik werk verder aan mijn herstel en leer mijn grenzen te respecteren. Niet simpel voor iemand wiens geest continu overuren presteert, zelfs nu nog.

Tijdens één van mijn betere momenten heb ik tijdens de strijk de muziek wat luider gezet waarop ik niet anders kon dan te bewegen. Dat bewegen, dat in een betere versie ook wel dansen genoemd wordt, geeft me energie. Energie is wat ik nodig heb. Veel en liefst meteen. Dus ben ik mij gaan informeren over danslessen in de streek voor een 50-plusser met stramme spieren, overgewicht en conditieloos. Ook voor deze doelgroep schijnen er mogelijkheden te zijn. Dus ben ik ingeschreven voor een proefles. Benieuwd! En nog veel benieuwder hoe ik dit allemaal moet gecombineerd krijgen eens ik terug werk (het zal nu al niet simpel worden). De woensdagavond yoga om de verdwenen souplesse opnieuw mogelijk te maken en op donderdagavond dansen om energie vrij te maken. Gewoon doen Barbara. Gewoon doen en niet denken. Nu leven. Nu genieten. Nu genezen.

18/09/2017

Eind augustus kreeg ik plots, van de ene dag op de andere, energie. Eerst 1 dag, maar er volgden er nog. Anderhalve week aan 1 stuk had ik energie! Dit voelde aan als een klein mirakel want zelf geloofde ik niet meer in genezing omdat het zo lang duurde. Mijn piek van energie is ondertussen weer in dalende lijn, maar gelukkig blijkt de energie- en emotiedip nu minder heftig. Hoewel het dus gelukkig beter met me gaat, merk ik dat ik er nog niet ben.

Soms is het gemakkelijker naar de buitenwereld toe om een duidelijk fysieke ziekte te hebben mét een behandeling. Mensen kunnen dit beter plaatsen, beter aanvaarden. Als ‘burnouter’ moet je niet alleen omgaan met de eigen beperkingen, maar ook nog eens met de, meestal onuitgesproken, reacties. Ik zie er ook niet echt ‘ziek’ uit, zeker nu niet meer. De spanning is uit mijn gezicht weggeëbd.

Ondertussen ben ik een zwangerschapsperiode thuis. Had je me dit vorig jaar gezegd, ik zou het niet geloofd hebben. Tijdens die periode kreeg ik niet alleen de kans om terug energie op te bouwen, maar ook om na te denken over oorzaken en over wat de werktoekomst kan betekenen.

Ik blijk één van die ‘hoogsensitieve’ mensen te zijn. Een label, blijft een label, maar het maakt het soms gemakkelijker om dingen te kunnen plaatsen en om van daar uit ook betere beslissingen te kunnen nemen. Ook werkgerelateerde beslissingen. Het wordt tijd om eens te gaan praten op mijn werk.

24/09/2017

Vandaag gaat het niet goed met me. Gisterenavond uitgenodigd bij familie. Het was meer dan een jaar geleden dat we nog eens allemaal samen gekomen waren. Veel bijpraten dus. Oprechte interesse. Iedereen door elkaar praten. Veel lachen. Eten. Drinken. Te laat naar huis. Nu voel ik me uitgeblust. Meer emotioneel dan moe. Teleurgesteld in mezelf, in mijn partner die zelf lustig meedeed met het door elkaar praten, met het niet luisteren naar elkaar. Ik voel me zo indroef omdat ik niet zoals iemand anders gewoon kan genieten. Want voor alle duidelijkheid, stuk voor stuk zijn dit leuke, lieve, begripvolle, warme mensen. Maar samen zijn brengt bij mij het slechtste gevoel naar boven. Mijn zoon stuurde me een berichtje om straks samen met de honden te gaan wandelen. Ik heb dit geweigerd. Uitgelegd dat gisteren teveel voor me was en dat ik vandaag zoveel mogelijk prikkels moet proberen vermijden. Hij begrijpt dit, de lieverd, maar ik voel me schuldig. Zou zoveel liever mijn energie in een wandeling met mijn zoon en honden kunnen steken en dit lukt nu niet omdat gisteren teveel van mij gevergd heeft.

Vraag me dan ook nog steeds af hoe ik in godsnaam ooit het werk kan hervatten, gecombineerd met huishouden, vrije tijd, hobby’s, vrienden …
Het lijkt me vandaag opnieuw zo ver af.

Het lijkt me vandaag opnieuw allemaal een beetje zinloos.

27/09/2017

Alweer een nacht om snel te vergeten. Alhoewel het doorslapen de laatste tijd toch beter gaat. Maar dus niet deze nacht. Al wakker om 00u45 en nog amper kunnen slapen. Je kent dit wel, allerlei gedachten tollen door je hoofd, je piekert. En ondanks het feit dat je maar al te goed weet dat dit niets oplevert, dat je de toekomst niet kunt voorspellen en dat het dus ook geen nut heeft om hierover wakker te liggen, doe je het toch!

Niets aan te doen. De nacht is voorbij. De eerste koffie is gedronken.
Straks bellen naar een vriendin en in de namiddag naar een andere vriendin op bezoek. Ik voel me gesteund en geliefd.

Gisterenavond ‘Leven zonder filter – Mijn ervaring met hoogsensitiviteit’ van Fleur Van Groningen uitgelezen. Wat ben ik blij dat ik na al die maanden ‘leesdood’ te zijn opnieuw te zin in lezen gevonden heb. Het boek valt wat tegen. Had er meer van verwacht. Is natuurlijk in vele opzichten herkenbaar, maar je merkt dat de schrijfster nog jong is en hierdoor logischerwijze in een andere levensfase zit. Hoe dan ook, het is belangrijk dat er aandacht komt voor dit item. Nog teveel onbegrip, waaraan artikels zoals deze uit de Morgen hun bijdrage leveren.

‘Volgens de ene is het gewoon een excuuslabel voor mensen met lange tenen, volgens de andere een aangeboren eigenschap waar werkgevers nog om zullen vechten. Feit is: hoogsensitiviteit intrigeert, verdeelt én verkoopt.’

Afhankelijk van de lezer zullen ze zich focussen op het 1ste deel van de zin; de minderheid zal geloven in het 2de deel.

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik beamen dat hoogsensitiviteit een meerwaarde is voor een werkgever, als – en deze is cruciaal – er rekening gehouden wordt met de overgevoeligheid van deze HSP. Dit is bij mij fout gelopen. Niet omdat er onwil was, maar enkel en alleen omdat mijn ‘zijn’ zelf voor mezelf niet duidelijk was. Laat staan voor mijn leidinggevende, mijn collega’s.

51 jaar! Zo lang heeft het geduurd voor ik begrijp waarom ik ben zoals ik ben. Waarom ik vlugger geraakt ben, gevoeliger ben voor externe prikkels, in overdrive ga bij een teveel aan prikkels, ik me anders voel, als een ‘alien’ functioneer op recepties, feestjes, waarom ik zo graag aan de zijlijn sta en observeer ipv deel te nemen aan het gesprek. Tenzij het over diepgaande, filosofische onderwerpen gaat, dan neem ik graag deel. Alleen maken deze gesprekken vaak geen deel uit van een netwerkreceptie (tenzij naar de finish toe als de drank rijkelijk gevloeid heeft. Maar daar kan ik niet over meespreken want ik ben één van de eersten weg, als ik al gegaan ben).

Bij gebruik van drank wordt ik nog emotioneler. Ik let dus hoeveel ik drink in het bijzijn van anderen. Wil het hen niet aandoen om hen met mijn emotionaliteit te confronteren. Wie heeft daar nu een boodschap aan?

Vrienden, collega’s vragen me nu: ‘Maar in welk opzicht ben jij dan zoveel gevoeliger dan ik? Ben jij zo anders?’

Hoeveel gevoeliger en hoe anders gevoeliger, daar kan ik geen antwoord op geven. Hoewel ik vaak heel correct aanvoel hoe een ander zich voelt, denkt, in elkaar zit, moet ik me er steeds bewust van blijven dat ik daar toch wel af en toe naast kan zitten.
Maar meestal dus niet.

Als ik een ruimte binnenkom, merk ik zeer snel welke energie er tussen de mensen hangt. Of het nu tussen collega’s is, of wildvreemden die me passeren, of ik op vakantie mensen ontmoet … onmiddellijk voel ik de energie tussen de mensen. Soms kan ik bijna gedachten lezen. Dit maakt mijn man toch licht zenuwachtig. Ik zeg vaak net voor hem wat hij wilt zeggen. Dit geldt even goed voor mijn zoon. Er is ook telepathie tussen mijn zoon en mij en tussen mijn man en mij. Hoe vaak dat we elkaar niet op identiek hetzelfde moment proberen te bellen zo maar ergens in het midden van de dag. Of denken aan een vriendin en daar dan een bericht van ontvangen.

Het verkeer, mensen rondom me, dit alles geeft me stress omdat ik meer prikkels waarneem, omdat ik mogelijke gevaren vooraf inschat. Omdat ik vlugger en dieper denk dan de meesten. Mijn gedachten zitten vaak dus al een paar fases verder. Mensen verstaan me dus niet altijd goed omdat ik bij het vertellen vaak een paar tussenstadia weglaat om al direct naar het eindresultaat te gaan.

Meerdere mensen die door elkaar praten, muziek op de achtergrond of nog erger: een TV die aanstaat op een samenkomst! Mensen die tegen me praten tijdens het koken. Telefoons op het werk. Een radio met muziek die me echt niet ligt. Lelijke ruimtes. Een lelijke omgeving.  … Dit alles geeft me stress.

‘Je moet het wat minder serieus nemen’ zeggen sommigen me. ‘De wereld draait ook zonder jou door hoor!’ Alsof ik dat nog niet ondervonden heb. Als ik 1 zaak geleerd heb tijdens mijn langdurige afwezigheid is dat alle inspanningen die ik verricht heb, alle stress die ik ervaren heb, zo weinig van betekenis is als je uitvalt. Collega’s denken nog wel eens aan jou hoor, maar het leven gaat verder en draait verder door. Ik mag niet klagen. Er zijn er van de 60-tal toch wel een beperkt aantal die echt nog aan mij denken en meer dan dat, die contact zoeken en geduldig met me zijn. Beste collega, als jij één van hen bent, dan weet je dit nu. Ik wil je hartelijk danken voor jouw vriendschap, voor jouw begrip. Dit doet echt deugd en maakt het de moeite om de draad weer op te nemen.

Uit de laatste maanden heb ik natuurlijk wel veel geleerd – het zou jammer zijn, mocht dit niet zo zijn. Zo ken ik mijn valkuilen. En ik weet als geen ander dat het zeer aanlokkelijk zal zijn om mij terug vast te bijten in het volgende project. Om me volledig te geven. Om mijn grenzen te overschrijden. Naast de kennis is het nu dus ook de kunst om de kunde te oefenen. Dit begint met een juiste functie te zoeken. Een functie die kan uitgeoefend worden op een werkplek die me ligt. Die aangenaam is, die prikkelvrij is. Wat dat kan zijn, dat weet ik op dit moment niet. Ik heb er deze nacht over gepiekerd en ben er opnieuw niet aan uitgeraakt.

Avond:

Vandaag blijkbaar totaal over mijn grenzen gegaan met als resultaat dat ik:

1) uitgeput ben
2) kwaad ben op mezelf
3) zo overprikkeld ben dat ik geen geluid kan verdragen, schrik van het minste
4) een hongeraanval gehad heb en nu spijt heb van wat ik allemaal gegeten hebt
5) immens droef ben

Morgen is een nieuwe dag.

28/09/2017

Another day @ home.

Ik blijf zoeken, grenzen aftasten, bewaken. Me afvragen wat een mogelijke professionele toekomst nog kan betekenen. Ik besef ondertussen dat, als ik geen rekening houd met mijn overgevoeligheid voor prikkels, ik binnen de kortste keren herval. Dat is een nachtmerrie waar ik niet wil in belanden.

Mijn man bracht me gisterenavond nog in herinnering hoeveel slechter het nog ging een aantal maanden geleden. Dat is zeker waar, maar mocht er vandaag een thermometer bestaan om vermoeidheid aan te tonen, hij zou zo’n 40° aanwijzen.

02/10/2017

Het energiepeil zit iets beter, maar emotioneel dwaal ik terug af van het gewenste spoor. Gedachten teisteren mijn brein. Negatieve gedachten.

04/10/2017

Gisteren werd een mooie dag. De zon scheen niet alleen maar ik voelde me goed, relaxt. Met een vriendin sprak ik af in Gent.

Het kuieren door Gent deed me deugd. Flaneren door de oude stadskern. Zoveel mogelijk oogcontact vermijden omdat ik dan rustiger blijf. Bij teveel oogcontact verlies ik mezelf teveel in de massa. Eén van de zaken die ik waarschijnlijk al levenslang doe maar me nu pas bewust van wordt door het besef van de HSP.

05/10/2017

De maanden zijn voorbij gevlogen.

Hoe meer tijd verstrijkt, hoe meer dat ik dankbaar ben voor deze moeilijk periode. Mijn gezin en ook ikzelf natuurlijk, zijn door de hel gegaan. Zo veel slechte dagen. Zo veel verdriet. Zo veel onwetendheid. En dan, plots, als uit het niets, zag ik het licht.

Ik ben hoogsensitief.

Dat betekent dat ik, samen met een 15 à 20% van de bevolking (wat toch niet weinig is), meer prikkels binnenkrijg die ik op een meer diepgaande manier verwerk.
Dat betekent dat ik soms anders redeneer dan een niet-HSP’er omdat ik in mijn gedachtegang soms al 5 stappen verder zit. Meestal sla ik in mijn communicatie dan ook de 4 andere stappen over waardoor mensen met de ogen fronsen, wat mij dan weer onzeker maakt.

Op aanraden van HSP Vlaanderen het boek ‘Hoogsensitiviteit@Work’ gekocht. Een echte aanrader voor wie zoekende is. Zeker een tip voor leidinggevenden zonder hoogsensitiviteit! Hopelijk zullen werkgevers hierdoor snappen dat ze aan een HSP-medewerker een uitermate goede, constructieve en efficiënte werknemer hebben, mits respect voor de gevoeligheden van deze overgevoelige medemens.
Dus geen landschapsbureaus of toch niet iedere dag. Begrip voor koptelefoons op plekken waar meer prikkels zijn. Beseffen dat grote groepen met interactie te veel impulsen geven waardoor je HSP-personeelslid niet in staat is zijn competenties te verzilveren. En zo kan ik nog even doorgaan.

Het gaat over een gedeelde verantwoordelijkheid. Ik kan inderdaad niet zeggen: ‘Ik ben hoogsensitief, dus de wereld moet nu om mij gaan draaien, want anders functioneer ik niet.’
Dus, de komende weken, maanden, zal ik voor mezelf uitmaken welke functie het best aansluit en hoe ik storende factoren, zoveel als mogelijk, kan vermijden zonder hierbij aan collegialiteit in te boeten en in het belang van efficiëntie en kwaliteit.

Werk aan de winkel dus. Ik heb er zin in. Ik ben er na 10 maanden ziekte klaar voor om mijn queeste te starten.

13/11/2017

Het zijn alweer emotionele weken geweest.

Hoe gaat het nu met mij? Beter, veel beter zelfs. Mijn energie is al veel meer in balans. De grootste schrik blijft echter dat ik, eens de energie weer volledig terug is, het moeilijk ga vinden om alles te combineren. Ik wil een goede werknemer/collega zijn, maar ook een positieve, blije moeder/vrouw/hondenvrouwke/vriendin. En ik wel sowieso verder dansen, naar de yoga en liefst ook nog wat piano beginnen spelen. En daar sluipt het grootste gevaar. Dat ik, om de 1ste 2 naar voldoening te kunnen volbrengen, mezelf tekort ga doen. Feit is dat ik besef dat dit me juist onderuit haalt. Blijft dus de theorie toepassen in de praktijk de grootste oefening. Bijna een jaar ziekte heeft me toch wel wat geleerd (hoop ik). Het laatste wat ik wil voor wie mij liefheeft en vice versa, is hervallen in mijn oud patroon. Het zal zoeken worden. Proberen en een stapje terug durven zetten.

Maar het komt goed. Dat weet ik alsmaar zekerder.

17/11/2017

Als ik mijn dagboek overloop, merk ik toch een duidelijke evolutie of flow van mijn gemoedstoestand en fysieke evolutie. Van totale wanhoop naar een geloof in volledige genezing. Bovendien ben ik, naarmate ook mijn genezing sterker aanwezig is, dankbaar voor deze periode (hoe contradictorisch dit ook mag lijken). Het enige wat me ‘angst’ inboezemt is de kans op herval. Ik wil zo graag en ga dan ook meestal te diep. Dit is een les wat veel meer geïntegreerd moet worden: ik mag ver gaan, ik mag veel geven, maar moet altijd mijn grenzen respecteren in respect voor mezelf en mijn medemens.

Ondertussen ben ik ingeschreven voor een workshop rond werken aan onderbewuste overtuigingen die een mens zijn leven beperkt of stress geeft. Als je, op een eenvoudige manier, kunt verhinderen dat deze overtuigingen belemmeringen in je leven geven, dan lijkt het me hét ideale middel om aan mezelf te werken. Om een juiste balans in mezelf te vinden.

Het komt goed.

Zeker weten.

07/02/2018

Met een glimlach kijk ik naar mijn scherm. Het feit dat er tussen mijn laatste schrijfsel en vandaag zoveel tijd zit, is goed nieuws.

Ik heb het werk deeltijds hervat. Een nieuwe functie, een nieuwe leidinggevende, dezelfde dienst.
Mijn mindset zit goed, mijn lichaam vraagt nog geduld en ik luister. Voor het eerst ben ik verbonden met lichaam en geest. Als de ene vlugger loopt dan de andere, dan vertraag ik.

De workshop sloeg aan.
Zodanig goed dat ik me ondertussen ook al ingeschreven heb voor een aantal vervolg workshops. Zodanig goed dat ik overweeg om op te starten als zelfstandige coach in bijberoep.
Soulbalance Coaching is in de maak.

Het voelt goed. Het voelt als thuiskomen.
Alles valt precies in de juiste volgorde in de juiste puzzel.

Door de workshops ervaar ik, of beter gezegd, ervaar ik opnieuw (want vroeger was ik op deze manier met mezelf verbonden), dat werken aan onderbewuste stress de enige manier is om echte verandering in je leven te brengen. Alle potentieel is aanwezig in jezelf. Je moet enkel de juiste deur vinden om deze te openen. Langzaam maar zeker ontdek ik de sleutel én de juiste codes.
Door deze ontdekking wil ik zo graag anderen helpen.

Ik zit nog volop in een leerproces en ben, ondanks mijn hongerigheid, toch ook geduldig omdat ik nu ‘echt’ weet dat wat moet komen toch zal komen en dat het niet in mijn mogelijkheid ligt om dit te forceren.

Alles op zijn tijd.
Alles komt nu echt goed.

Afscheid nemen

Deze morgen namen wij afscheid van een jonge man. Hij was nog net geen 20 jaar en besloot dat dit leven hem te zwaar woog. Zijn overlijden raakt mij diep als mens, als mama en als coach. Ik voel me intens droef omdat, net zoals hij, zovele anderen worstelen met hun leven.

Ziende Blind

Er hing vroeger bij mijn oma zo’n tegeltjeswijsheid: ‘Wat baten kaars en bril als den uil niet zienen wil.’ Ouderwetser kan niet, toch? Ik ondervond het echter aan den lijve (letterlijk te nemen). Ondanks het feit dat mijn lichaam mij overduidelijke signalen gaf, negeerde ik deze straal.

Mijn Burnout Dagboek

Mijn hoofd tolt. Zovele gedachten die ik niet meer kan structureren.
Ik ben moe, droef, kwaad, ongelukkig, voel me gefaald. Mijn lijf doet me pijn.
Waar is die veerkrachtige vrouw van zo kort geleden? De vrouw die bleef vechten ook al was de strijd al gestreden.

Gedicht over Zelfempathie

Op de dag dat hij zeventig jaar werd, schreef Charlie Chaplin een prachtige tekst. Terugkijkend op zijn leven ontdekte hij dat liefde voor jezelf of zelfempathie alles in een ander perspectief zet en het leven mooier en lichter maakt. De titel van het gedicht is “Liefde voor Jezelf”.

Overtuigingen Rond Geld & Materie

Is het jouw mening dat je alleen maar veel geld kunt verdienen of anders gesteld, dat je alleen maar rijk kunt zijn door hard te werken? Of door louche affaires die het daglicht niet mogen zien? Vind je rijk zijn alleen maar iets voor de happy few?

Gedicht Phenomenal Woman

Maya Angelou, eigenlijk Margueritte Johnson, was een Amerikaans schrijver, dichter, zangeres, danseres, burgerrechtenactivist en hoogleraar amerikanistiek. Het gedicht dat ik hier met jou wil delen, noemt “Phenomenal Woman”.

Mijn Contactgegevens

Barbara De Schrijver
Bekemolen 6 – 9700 Oudenaarde
info@soulbalancecoaching.be

Facebookpagina

+32 (0)498 44 13 26

BE 0691.838.246

error: Inhoud is beschermd.